«Գէորգ Մարզպետունի (վէպ)»ի խմբագրումներու միջեւ տարբերութիւն

Չ
կետադրություն և բացատներ, փոխարինվեց: բ,ա → բ, ա (2) oգտվելով ԱՎԲ
Չ (կետադրություն և բացատներ, փոխարինվեց: բ,ա → բ, ա (2) oգտվելով ԱՎԲ)
* [[Յովհաննէս Է Դրասխանակերտցի]] - Հայաստանի [[(կաթողիկոս (արեւմտահայերէն)|կաթողիկոս]]
* Ցլիկ Ամրամ - իշխան եւ ապստամբ
* Սահակ Սեւադայ - իշխան եւ ապստամբ, արքայի աներ
* Վահրամ Սեպուհ - զօրապետ, Գէորգ Մարզպետունիի մօտիկ ընկեր
* Բեշիր - հագարացի զօրապետ
Մեծ հայրենասիրական շունչ կը պարունակէ նաեւ այն տեսարանը, երբ Գէորգ Մարզպետունին երդում կու տաէ հին [[կաթողիկոս (արեւտահայերէն)|կաթողիկոս]]` Մաշտոցի գերեզմանի վրայ, որ չի վերադառնար հարազատ օջախ, եթէ երկրին մէջ մնայ գոնէ մէկ հագարացի: Մինչեւ իր կեանքի վերջը` ան այդպէս ալ տուն չի վերադառնար, որովհետեւ երկրին մէջ դեռ կը բնակէին անմեղ, սովորական հագարացիներ։ Այսինքն երդումն ու հայրենիքն իր համար միշտ կը մնան առաջին տեղը, իսկ մնացած ամէն ինչը` երկրորդական է։ Ըստ Մարզպետունիի` հայրենիքը այդ սրբութիւններու սրբութիւնն է։ Յանուն անոր չի կարելի խնայած բացարձակապէս ոչ մէկ բան։ Զուր չէ, որ Մարզպետունիի հայրենասիրական ու հերոսական կերպարը, անմահացած է հայ ժողովուրդի մէջ, եւ որոշ մարդիկ մինչեւ այսօր ալ կը հաւատան այդ յաղթանդամ կերպարի հզօրութեանը։
 
Կամ տեսարանը, ուր Գէորգ Մարզպետունին կռուի դաշտ կ՛իջնէ տասնինը զինուորներով։ Չվախնալով մահէն, հայ քաջերը, անոնք պատրաստ են զոհաբերել սեփական կեանքը յանուն հայրենիքի փրկութեան։ Արդիւնքը այն էր, որ անոնվ խիզախութիւնը յաղթանակով կը պսակուի։
 
== Հրատարակութիւն ==
0

edit