«Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան Իտալիոյ Մասնաճիւղ»ի խմբագրումներու միջեւ տարբերութիւն

Չ
→‎top: clean up, փոխարինվեց: համայք → համայնք oգտվելով ԱՎԲ
Չ (oգտվելով ԱՎԲ)
Չ (→‎top: clean up, փոխարինվեց: համայք → համայնք oգտվելով ԱՎԲ)
'''Հայկական բարդգործական ընդհանուր միութեան Իտալիոյ մասնաճիւղ''', [[Միջնադարեան Իտալիոյ]] տարբեր քաղաքներուն մէջ եղած են մեծ թիւով հայ հոգեգորականներ, գործած են կրօնական միաբանութիւններ։ [[14-րդ դար]]ի սկիզբ կը յիշուի «Իտալիոյ հայերի եպիսկոպոս» եկեղեցական տիտղոսը։
 
13-14-րդ դարերէն երկրի շարք մը քաղաքներուն մէջ եղած են շուրջ 40 հայկական եկեղեցի ու [[մենաստան]], որոնք ժամանակի ընթացքին անցած են լատին կրօնական կարգերը եւ ձուլուած Իտալական հաստատութիւններու մէջ։ Միջին դարերու կառուցուած բազմաթիւ հայկական եկեղեցիններէն մինջ այսօր հայերուն կը պատկանի միայն Վենէտիքի<ref>[https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8E%D5%A5%D5%B6%D5%A5%D5%BF%D5%AB%D5%AF Վենետիկ քաղաքը]</ref> Սուրբ Խաչ եկեղեցին որ փոխանցուած է [[1717]] թուականին [[Սուրբ Ղազար]] կղզին հաստատուած [[Մխիթարեան միաբանութեան]]: Սուրբ Խաչ եկեղեցին առաջին անգամ յիշուած է [[1434]] բուականին։ Ամբողջական նորգման ենթարկուելէ եւ ընդհարձակուելէ ետք վերաբացուած է [[1982]] թուականին (կարճ ժամանակով) եւ ապա՝ [[1995]] թուականին (1999 ապրիլին դարձեալ դադար առած է կիրակնորիայ պատարագի մատուցումը): Հայաստանեաց առաքելական եկեղեցիի Իտալիոյ հոգեւոր հովիվը (առաջին հավար հովիվ՝ [[Տէր Եղիշէ քահանայ Կարամեան]]) սկսած է գործել 1924 թուականէն, մտած է [[Արեւմտեան Եւրոպայ]]ի հայրապետական պատուիրակութեան կազմի մէջ։ 1937-էն մինչեւ 1952 համայքըհամայնքը մնայուն հովիվ չէ ունեցած։ [[1958]]-ին տէղի ունեցած է Սիլանի նորակարոյց [[Սուրբ Քառասուն մանուկ]] հայկական եկեղեցւոյ օծումը (կառուցուած է բարերարներ Յովհաննէս եւ Սարգիս Տիարպեքիրեան նուիրատվութեամբ, ճարտարապէտ՝ [[Զարի Սուրեան]]): Հովվական պաշտոնի կոչուած է [[Օշին]] [[արքեպիսկոպոս]] [[Նիկպեան]]ը: Անոր հաջորդած են [[Զգոն]] [[արքեպիսկոպոս]] [[Յովսէբեան]]ը, [[Ժիրայր]] [[վարդապետ]] [[Թաշճեան]]ը, [[Սարգիս]] [[քահանայ]] [[Մարզպան]]ը:
 
[[Ֆլորենցիոյ]] հայ առեւտրականներ եւ վկաններ, հավանաբար, հաստատուած են [[6-7-րդ]] դարերուն։ Հայերը այստեղ կառուցած են [[Սուրբ Մինասնավանքը]], որ մինչեւ 9-րդ դարուն պատկանած է [[Բարսեղեան Միաբանութեան]]: Եկեղեցիին մէջ կայ քաղաքի պաշտպան Սուրբ Մինասի խճանկարը՝ հայ թագաւորի հանդերձանքով եւ արձանագրութեամբ (Ս. Սինասը, ըստ աւանդութեան, [[Հայաստան]]ի թագաւոր հռչակուած է): Ֆլորենցեան առեւտրական համբերութիւններ ունեցած է [[Կիլիկիոյ]] հայկական թագաւորութեան հետ։ Անոնց մինչեւ կապերը բարգավաճած են հատկապէս 14-րդ դարուն, երբ մաքսային եւ այլ առանձնաշնորհումներ ըրած են Ֆլորենցիայի վաճարականներուն։